Selam...Biz toplum olarak ne yazık ki yolunda gitmeyen bir şeyleri fark ettiğimizde profesyonel yardım almak yerine bilmeden kendimize kötülük yaparız. Problemimiz daha yavru haldeyken kendimizce yaptığımız çabalarla problem yavrumuzu büyütürüz. Büyüklerimizden bize kalan düşünce mirasıyla hareket ederiz. “Psikoloğa gitmeye ne gerek var canım? Arkadaşıma giderim , bana bir de kahve ikram eder, sohbet eder, dertleşirim her şey yoluna girer” Evet bu tablo gerçekten güzel görünüyor. Ben de kahve sohbetini çok seven bir insan olarak , bu sisteme karşı değilim, hatta işe yarayabilir de. Ama bazı zamanlarda dostane tavsiyeler yetersiz kalabilir. Bazen sohbet ettiğimiz kişinin bakış açısı ile sizin bakış açınız o kadar yakın olur ki olumlu hiçbir etki göremeyebilirsiniz. Çoğu defa bizi engelleyen en büyük güç, kendi olumsuz inanç, düşünce ve tutumlarımız. Yani en büyük düşman içimizde; kendimiz. Sırf bu yüzden en büyük yolculuk da kişinin kendisiyle yaptığı yolculuk olsa gerek… Aslında herkes kendi kendinin terapistidir. Bu güce hepimiz sahibiz. Ben sadece sizin kendinizi köşeye sıkışmış hissettiğinizde gideceğiniz yolu seçmenize yardımcı olacak kişiyim. Siz kendinizi, sever, bağışlar, destek olur ve en önemlisi saygı duyarsanız size sizden iyi hiç kimse yardımcı olamayacaktır. Hatta etrafınızdaki pek çok insan için umut ve mutluluk dağıtan periler gibi görüleceksinizdir...Bunu nasıl mı yapacaksınız...Beraberce öğreneceğiz...Aradığınız huzuru bulmanız dileğiyle...